Tuesday, July 06, 2010

AVIS star alliance offer, but does not delivers

This is not what I ususally post, but I need to protest, becasue I received this email, from star alliance of the lufthansa, offering in 3 days renting a car by AVIS, the 3rd day was free. I am not brazilian and as member of the star alliance I received this on my birthday. So, I called the Avis in Goiania, GO. I asked for this offer and then they told me that I had to rent 4 days to get one day free. I agreed. Then in a 2nd call, they said that this is not valid in Brasil, but it is clearly stated that it is worldwide and it can happen in some special dates that would not be available, but this was not the case.
After numerous calls, I asked for the AVIS call center, to send me a written responce, why this offer was not aplicable, and I never received any email.
At the end, I decided, that I will never hire a car with AVIS, and hired a car with UNIDAS, a brazilian company that I already knew, which has much more advantages.
But still I think that this attitude should be comunicated to the star alliance, I do not want an offer, that they are not willing to deliver, or at least the terms should be clear.
bellow the original email I received


On Ter 18/05/10 09:20 , "Miles & More" mail@e.milesandmore.com sent:

Dear Mr Alximist,

Congratulations – you have gained your personal Miles & More birthday voucher with our virtual birthday cake.

You can redeem this voucher with our partner Avis and receive one free day when renting your car.* To use your voucher just:
- Book your rental car for a minimum period of three days at your local Avis station
- Please quote your voucher code TEAA010 when making a booking
- Take a print-out of this e-mail with you when you pick-up your rental car
- And the third day is free compliments

We hope you can use this voucher when you next rent a car with Avis and,
of course, continue to enjoy your journeys with Miles & More.

Yours sincerely,

Hubert Frach
Vice President Marketing
Deutsche Lufthansa AG

* This voucher entitles the holder to 1 free rental day in conjunction with a rental lasting at least 3 days. It is valid for the vehicle categories ‘small car’ (Group A) to ‘full size 4-door saloon’ (Group E), ‘compact class combi’ (Group H) and ‘compact class automatic’ (Group K). It is valid at all participating Avis offices worldwide and until 14.11.2010. Please book at least 24 hours in advance if you wish to redeem this voucher and specify your voucher code when booking. Please note that prepaid bookings or bookings made via any third party are excluded from this offer. Fees, localtaxes, optional insurances, supplementary costs such as charges for an additional driver and fuel, as well as costs for extra services such as, for example, refuelling or one-way rental charges, must be met by the renterand will be itemised separately on the invoice. The offer may not be used with corporate rates, other discount promotions or mileage offers. Vehicle groups vary depending on the country in which the vehicle is rented. The voucher is not valid on specific dates, depending on the country – please check on booking. This voucher is non-transferable and non-refundable. Renters must satisfy Avis’s requirements in terms of age, driving licence and credit worthiness.

If you no longer wish to receive any e-mails from Miles & More, please click here:
https://promo.milesandmore.com/servlet/campaignrespondent?_ID_=lh2.1576&ID=300781143

You will then automatically be removed from our mailing list. Your removal from our mailing list will not affect your subscription to any other online communication.

Imprint http://www.miles-and-more.com/online/portal/mam/rowr/general_information?nodeid=2522561&l=en&cid=10001

Labels:

Sunday, June 27, 2010

Only in Brazil can happen! everything is paralized during the tv transmition of a soccer game during the Mundial...
I received the following email from the post service, that if you want to send something via post office, you'd better orgnanize it until 10:00, or forget it...
And the game is only at 15:30....
If it was only the football... but banks, governmental services, private sector, nothing works, maybe only beggars and the bars where people are waching the game..
If one enemy wants to attack Brazil during the game is the perfect time...I bet that even in the army, they will prefer to finish the game...
football here is more than religion, is a true passion...

Here is the email I received in portguese...
JOGOS DA SELEÇÃO BRASILEIRA EM DIAS ÚTEIS, COM INÍCIO ÀS 15:30H

NESTE DIA 28 DE JUNHO, AS CORRESPONDÊNCIAS SERÃO POSTADAS ATE AS 12:00 HORAS.
POR ESTE MOTIVO AS COLETAS SOMENTE SERÃO FEITAS MEDIANTE AGENDAMENTO DOS CLIENTES, E ATÉ AS 10:00 HORAS DA MANHÃ.
CASO SUA EMPRESA QUEIRA AGENDAR COLETA ATÉ ESTE HORÁRIO, ENTRE EM CONTATO CONOSCO NO TELEFONE 3266.7222, AINDA HOJE OU NOS ENVIE E MAIL COM ESTA SOLICITAÇÃO.
LEMBRANDO QUE A COLETA SERÁ FEITA ENTRE 8:00 E 10:00 HORAS DA MANHÃ E O MOTORISTA NÃO PODERÁ FICAR AGUARDANDO A CARGA, QUE ESTARÁ SUJEITO A POSTAGEM NO DIA SEGUINTE.
ACF Ouro Verde
www.acfouroverde.com.br

Labels: ,

Sunday, May 09, 2010

My Natal experience

And there I was after a few days work in Natal, one day free, and this is what happened:

Labels: ,

Thursday, February 18, 2010

Amor de almas

A permuta de células sexuais entre os seres encarnados, garantindo a continuidade das formas físicas em processo evolucionario, é apenas um aspecto das multiformes permutas de amor.
Importa reconhecer que o intercambio de forças simpáticas, de fluídos combinados, de vibrações sintonizadas entre almas que se amam, paira acima de qualquer exteriorização tangível de afeto, sustentando obras imperecíveis de vida e de luz, nas limitadas esferas do Universo.
pelo espírito Andre Luis, texto do livro psicografado No Mundo Maior em 1947.
ou seja, tem muitos níveis o amor e a sua expressão no sexo que não e só para procriar, almas e não homens ou mulheres entram em contato, não importa o sexo deles mais se eles se amam...

Agora dedicado aos meus amigos gregos e a viagem que fizemos em peru... o ulitmo video que criei...

Παρέα περουβιάνικη Ελλήνων, Αν έβαζα ένα τίτλο θα το ονόμαζα τα ευτράπελα...
too personal to share...

Labels: , ,

Wednesday, February 10, 2010

Video creation

Yesterday I finished the last of the Peru journey videos. One month later and this trip is so alive within me as none before...
This is from the archeological site known to the turists as Sexy Woman, due to the similar sound of the original name...


Και φυσικά η τρομερή παρεά που σχηματίσαμε στο Περού έχει την τιμητική της σε αυτό το βίντεο. Το καλύτερο δώρο που μπορώ να προσφέρω σε όλα τα μέλη της παρεάς, είναι να αποθανατίσω όσο γίνεται τις πολύτιμες στιγμές που ζήσαμε εκει.
Σας ευχαριστώ όλους σας, είστε όλοι μέσα στην καρδία μου.

This final video, is too personal and way too greek to explain. It is my personal present to all of my peruvian greek team!

Labels: ,

Sunday, January 24, 2010

Matsu Pitsu

And the first day of this year started in a wonderful place.

I created this video and almost cried waching it... But after such an adventurous and tiring day, the moment to have some fun came in a most unexpected way...


Let´s enjoy everymoment of out time here on earth and contribute to make it a better place... Thank you peru for the wonderful moments.

Labels: , ,

Saturday, January 09, 2010

My journey to Peru

So, here I am, back to the reality. Until yesterday I was in a differnt altitute, now only the sense of time is a bit strange, landing to reality is not easy....
My journey to Peru, was one of my most wonderful experiences, mainly due to the group dynamics, because what makes a journeys unforgetabe, is not the places that make it special, but the experiences and the people you are with or you meet.
My videos can give a vague idea of what that journey was.:
My journey started 1 day before I finally get on that plane, it was a great lesson for me.

My great joy to be reunited with old and new friends, to the first ceremony to Moray...



But it was the water ceremony that mostly marked us all, the greatness of the feelings and the visions could never fit into this video, but still I captured some parts:

Last day of the year and we are on the way to Matsu Pitchu...

The dawn of a new decade found us all on that magnificent place...

Labels: , ,

Monday, March 30, 2009

numa, POA e caramelooo

Returned from POA (Porto Alegre)today, Sunday. It was a whole busy 2 days trip, full of meetings, with doctors potencial customers and a half day training for the sistem in a clinic. I was programing this trip about a week ago. I entered in the website and bought the tickets a week ago returning on Saturday, but then the last moment there was an error after the payment was completed. At the moment I thought I should check it, but then the workload, etc, I forgot all about. Late at night hours before I go to the airport, something as a whisper in my ear made me check the confirmation nuymber. To my surprise could not find any clu about the flight, so called to the azul air and found out that the ticket was not issued and it stroke me back! Then after compring the solutions of abandoning the whole trip and buying an expensive ticket, I took the decision to come back on Sunday. The trip started with an incident that proved me once again how the universe conspires in our favor when we are conected to the life flow. I need to find someone to help me built a special case and mecanism, but did not know how. I made some contacts etc, but nothing concrete. Then when I entered in the boarding room in the airport, I noticed a guy, who proved later to be seating next to me in the plane. We talked and he was going to a furniture fair. Then it crossed my mind and ask what his company was producing, he told be it was Business to Business projects, for components of chairs and stuff. I then thought that this was nothing to do and kept quiet. Still the idea of sahring my problem kept on my mind. Definately my spiritual guides were whispering to my ears. So I asked what exactly he was doing in the company. He then told me that he is a project manager and developer of business solution for the clients, trying to adapt to the clients needs the products of the factories. Then I explained to him my problem and guess what, he is the solution to my problem. After 2 hours flight, we exchanged cards, and each one continued his way. Porto Alegre is a state capital, of a population in majority italian and german origin. The so called gauchos, are beautiful ones, and most women models are from Rio grande do sul state. It is the only state that gay marriege is legal, still could not say I noticed any special gay liberty or anything, but on, the other side did not look for it.
During the 2 days stay, I met several interesting persons, but the Saturday afternoon last meeting was highly beneficial for me. I learned a lot from a doctor that is a user of the sistem the last months.
Between other, he explained in simple words the so called caramelization of modern humans. This is a term he used actually. Think simple as this: take jelly (protein) and sugar and mix it is water of a 30C degrees slowly, what will happen at the end? It will turn into caramel... This is what happens to us too! We consume 30kg of sugar every year or more when in the past it was about 3kg per year! We are caramelizing our inner parts, that is what happens with diabetics, and this is why more and more diabetics appear in the world...
Anyway, in POA, I checekd the rua padre chagas, a very nice road, full of restaurants and bars, where it is full of nice fancy women. Also it was the anniversary of the city of 237 years, but did not feel like going to the open air festival activity, it can be depressing when you are alone...
Actually I tried to find what gay places are in POA, but there were few results in google. I tried to get in touch with someone gay though the gaydar (had not used this for years), but people are online but in chat, do not get it... Anyway nobody responded to my appeals, so I decided to check in the center a near to my hotel art and restaurant. It was a small place in the kind of sub-ground floor, where there was a theater of traditional mapets. By the way a favorite song that was stuck in my mind in my 20ies...

The best mupets show ever...
Anyway, the show had started when I showed up, and thought that I will not stay in an empty restaurant waiting for a show... so went on. The second cafe in my list did not exist, and then I decided to go ahead for the rua padre chagas where I hat a rodizion of delicius combination of sashimi and italian starters(how does this combnines do not ask).
Maybe the worst part of my stay was in the Lido hotel they have this old arconditionings, that after a certain moment, start to produce water drops, and the higher one was droping on the lower one, creating a unique orquesta reaching my room on the lower floors, at 3 o clock in the moring, keeping me awake!
Then I found out the impressive story of this gay hit.

I work too much, which keeps me not informed, but the whole thing is impressive, this fat guy turned the song a national hit in USA, and turned this gay trio band, famous there...
Actually their video is really nice but cannot copy it here, but can clck on the link to see it. As it is obvious is a clearly gay video. Now what impressed me is that this is a romanian band! And Romania is the most homophobic european country, at least to my experience I saw high prejudice fromt he local even young guys. Anyway, the song is silly but has dancing rythm...
Sunday, took back my flight witht he AZUL company, which is quite agressive in enetering the air territory market of Brazil. The best part is that they use Campinas my city as main airport, which makes it wonderfull. Cannot complain, they treat clients very nice, plenty of choice to eat, tv programs, smooth flights, no delays so far...it is approved.
On the way back met my new friend again, and we chat a lot, exchanging stories about life...It was pleasant. Arriving in the house a very bad smell welcomed me. Daniel took off the power fromt he freezer in order to iron roupes and forgot to put it back... all the food in side was unfrozen and stinky after 3 days of upsence... spent hours clearing the mess... By the way he is in Europe for a week...
Then just slept for the lost Lido hotel hours and a week end passed over...

Labels: , , ,

Friday, December 12, 2008

Cancun...some days off

I have been working too much latetly, I admit, and both of us, were a bit irritated with several situation around us...
Thank god, our company is growing up, more employees and much better organization in our administration sistem, thanks to a good professional consultant, that really guides me into change... you see I am willing to follow suggestions and try as much as I can... Now business is exploding literally, within months, we became the best distributor worldwide of the medical device as we found out in the 1rst congress for the device, which took place in Cancun....
So, Cancun, I was sure I would see the piramides, and life is a sequence of our choices... choices that we must make every moment, and these determine our route in life...seems strange to you? think it over, we have the free will, but we decide and we go towards one or the other direction... So I decided to sacrifice the excursion for the Piramides in order to manage to prepare for the work, and it proved the right one, I had to give a flight, I was not aware off, and thank god, we won the battle... And all this story that i will not analize here, proved what i have always known there is no documents, or contracts or whatever guarantte, except of the result of hard work and dedication to what you believe... and this was the factor that made us win in Cancun...
But the whole story was very good, for us, it made us reflect on the value of our work... I am more conscious than my partner in this, but what realy matters is not money, power or any of these bullshit, but helping other... I went once to a doctor, that uses out device, and there was a pacient, it a woman full of hope, she had cancer for the 2nd time in her life after long time, I then realized that I chose this business because it deals with saving and improving others, I tried and managed to controle my feelings, until I finished my task there, once I left could anymore hold my emotions, my device could monitorate that womans terapy, might be an important tool for helping maintain her alive.... My partner passed from this some days ago too, ...yes we are dealing with human lives, and dealing with the comercial part we tend to forget, but this is what really motivates me... and then you see all these random choices in the past, that led me right here, having studed something not linked to my actual ocupation but without it, i coulding do my job well...
Anyway, i just wanted to say that we enjoyed Cancun, rested, and swam in the ocean waters, that even early in the morning was warm and refresing for our souls....
Cancun, is a hotel turist place, can serve as a base for sort trips around, in order to see natural sites, and arqueological sites... but still would not be my best travel choice..... Airplane was tiring... prefer brazilian paradise destinations... January going to Marceio....that is going to be cool...
Well have a nice new year guys, the way the rythms of my life are, doubt if i will be able to write soon in this blog....

Labels: ,

Saturday, September 20, 2008

São Jose do Rio Preto

and suddenly in this city of the carnaval off season..
trio eletrico....in São Jose do Rio Preto

Labels:

Tuesday, April 01, 2008

Comments on life and thoughts, news etc....

The last few months, I am like 100% busy, mainly wiht the EIS, launching this in Brazil, is no joke, must be in a serious way, and must organize many aspects and some of these I must find out how...

At the same time, all other activities are increasing and start suffocating me... I think it is time to find a new employee...and this is not easy at all...
My actual one, is helping, but I do not know if I made a good choice...now it would cost me much more to stop this relation, than try to put limits and fiscalize him more...

Hong Kong at night, well a better version than the daily one...
Any way, I decided to write here, because a very good and fear friend of mine, living in Hong Kong, wrote to me ye today... A lot of memories from China came up, and also all this news about tibet and Olympic games, makes me remembering various incidents I personally experienced there.

A hidden wall painting of a Lama in a temple in the center of Lassa

I went to Tibet, while I was there. I saw what contemporary Tibet is like... it is a chinese city with a tibetan turistic center, a maginificent Potala palace, that chinese government exploits and mantains for turist reasons. The main turism is the proper Chinese, or at least it was when I went there. Still under all these harsh conditions, there is still a spirituality, that you can sence around you. I was deeply impressed by the tibetan people, ignorant as they are in their actual condition, their faith is enlightening their faces, they have one of the most beautiful and honest smiles, I haev seen. What makes me sad, seeing all these scenes on the tv, is that all this, means that evil is winning, tibetan people are the realization of the most spiritual and pacifist nations on this planet. And I definately do not thing that it is by accident that they had to confront one of the worst communist regimes in human history. It is a battle of the materialistic and spiritualistic powers. What tibetan ideal represents and their message to the rest of humanity brings is beeing destroyed, and I am deeply, sad to identify...

Chinese turist observing 2tibetan monks

I do not know what the ideal solution should be, Olympic games is another ideal, should others block China? I believe that this would make the nationalist Chinese feeling be more stronger. I have the impression that by participating to the Olympic games, maybe something of the actual ideal of fraternity of nations, and respect might come through as a message.
But this is up to the chinese nation to get this message, and it would be a small percentage, since the majority will not even asstist the games on the tv...

An Olympic games in Athens map, that I made on 2004. Yes it is in chinese...

Well, at the bottom line what Olympic games are? Is it just another event, where lots of money are spend, and people make terrible effords or abuses only for the fame (and financial outcome)... COCA COLA na other multinationals will have a great chance for their propangandistic policy, Governments expect to get benefits and internationla recognition, etc. Still there is a great chill and strong feelings, like inthis video that I personally recorder at the closing ceremony...




Anyway, last week we went to the latest show of who else? Maria Betanha. She is in a duet with Omara from the Buena Vista Social Club. I guess she must be the only survivor, and she definately confirms the statistics that women live longer... Dan was disapointed, because the motive of going to Sao Paolo was to see his godess and not a cuban old lady singing...
Still I must admit that for her age, she is performing pretty well. I personally liked the show.



By the way, what you are listening as the main theme of this blog, is a song by Maria Betanha, which I adore. She is singing about reencarnation, and the sould of a unborn baby and its impressions...

Well in May, I might be in NY (for the 2nd time in my life) and Maimi... And if I do not know this yet, is due to the VISA difficulties of that country... Since it is no turism motive, I hope they will provide me soon with this. I find it funny that I might be back to NY again, it will be a city without her twins power symbol. Anyway, I dream of a coffe with cheesepie in Manchatan together with one of my best friends that is studying there at the moment...

I also got very happy to know that the so called ALEX, succeded to get asylum as a refugee by the greek state. Of course it had to be international and national pressure, in order to make this happen. One soul is now safe... but it is sad to see all these actions that must be done in order to protect a human beeing, from a human right that Greece should automaticaly protect according to internatinal treaties that has signed... But talking and political promises is one thing, and bureaucratic reality is another... thank god this time bureaucracy lost...

Labels: ,

Thursday, March 06, 2008

Cataractas do Iguaçu

If you want to feel the presence of God on the face of the earth, there is one place to see him...
the Iguaçu falls, is the place that you can feel his divine vibration 100%...

Δεός, θαυμασμός, μεγαλέιο, είναι οι λέξεις που μπορώ να φτωχικά να περιγράψω ότι αντίκρυσαν τα μάτια μου...
Να είναι καλά οι απροσδόκητοι φίλοι που με ξεσήκωσαν στα καλά καθούμενα ....

Οι μέρες αυτές ήταν ιδιαίτερα γεμάτες, με ταξίδια, και καλη παρέα, ένιωσα ανανέωση και το σημαντικότερο, φόρτισα τις μπαταρίες διότι από δω και πέρα θα είμαι φουλ τιμε στην δουλεία...
Ο eis (ELETRO INTERSTICIAL SCAN) foi aprovado pela ANVISA, finalmente, uma expectativa enorme após de 2 anos de luta... agora tenho que ficar focado no trabalho...
Ainda bem antes desta ottima noticia tive a oportuidade de me rodear de bons amigos, viajar e me refrescar...
Travel tips
go from the brazilina side there are cheaper flights, try gol airlines
I stayed at the very nice family pousada, ask marcio@freetravel.com.br or call at +55 45 91354346.
And Used the great taxi driver Marquito tel: (45)99145254. He can drive you to the argentinia side and pick you up in a very good deal. Nice taxi and cool taxi driver. Now I do not know if any of them speaks english...
If you have money, you can even stay at the hotel inside the cataracts park at the argentinian side.
Try to be there at the full moon season, it is a spectacle... they organize night shows...
Also this is the best season, full of water.... avoid August and around that date....

Labels: ,

Wednesday, January 02, 2008

2008 is here



Well, 2008 is here, One olimpic year for China, and who knows what unexpected dramas, comedies of life for the globe or each one of us...

First post, and I wanted to mention to you to check out this wonderful series of post of poems in greek and english by Kavafis acopmanied by beautiful photographs by Stathis Orfanos, in the
Since I started with gay issue, let me direct the greek reader to check out in the 10% με τρομακτικές φωτογραφιες απο αναδημοσίευση από το Έψιλον, 25 Νοεμβρίου 2007. Αυτή είναι η χώρα μας, δυστηχώς...

Η πρωτοχρονια μας πέρασε στο Ριο ντε Ζανειρο για αλλη μια φορά, Κοπακαμπανα.Once again I spend new year at Copacabana, only this time with my sis together.

I think that I go a bit tired of Copacabana, I found the copacabana too dirty, abandonded and filled by beggars and other hippi or adandonded kids. Of course it is part of the society and I got sad as I always do when I see these diferences, but when you go to holydays you do not want to be faced by all these... Of course RJ (Rio de Janeiro city) has far more option, so Ipanema, leblon, or more popular areas, such as the lapa, or the Flamengo areas....
This time I got to know some new parts of the cidade maravilhosa, and still there are areas I would like to explore one day...
I even visited the sugarloaf... it was not so scary as i imagined it...

New year eve we ate so much in the classic restaurant we always go, a rodizio of sea food, extreme quality... and then gazed at the fireworks. This year they started 2 minutes earlier, so there was no countdown!!!

Then we stayed until 3 in the morning on the beach, listening terible RJ funky music... but it was nice...


Next year I will do something else somewhere elso...enought with RJ in this period...


Jesus Crist looking down from the clouds the Rio de Janiero city...

Labels: , ,

Saturday, December 22, 2007

Buenos Aires e Julio



Pues...


3rd day in Buenos Aires, and tonight there will assist the huge free show right outside our hotel with the famous dancer Julio boca.


Julio Boca is retiring and this will be his gran finale.

We will be there...

Me , my sister and her friend visiting me, we are spending 3 days os walking up and down the whole city, a lot of shopping (it is sooo cheap, also considering the tax free), drinking coffes and tasting new things, watching tango,...

the highlight was the puerto madero, a reformed area that was a discuvery I did at the end of the first day...

Have a nice christmas and new year everybody, I am too busy taking care my little sister who is visiting me for the first time... so posting is a little difficult...
3 days visited this shopping, well, womens´ favorite activity is sightseeing, right? Beautiful shopping indeed...

Labels:

Friday, March 02, 2007

five things i was meant to mention about myself but i never came round to it

Αφού αποδέχτηκα την προσκηση στο παιχνιδι έγραψα τα 5 αποκαλυπτικά του παρελθώντος μου στιγμιότυπα. Ο αμβρόσιος μου έδωσε το λινκ της αρχης του. Σειρα σου τώρα Saya, Wanderer, Mariposo, Kaltsovrakos, gringo lindo!
Como eu aceitei a proposta do jogo para escriver 5 coisas revelantes para mim, eu tenho que passar para outros 5 bloggers muito queridos... Caras desculpe que tudo é em grego, mais não tenho coragem de traduzir. Voy corregir a tradução...Então convido os saya, Wnaderer, Mariposo, Kaltsovrakos, e Gringo-lindo para continuar as revelações...

1. Μια ξεχασμένη αποκάλυψη
Είμουν 16 χρονών, μαθητής λυκείου, είχα γυρίσει από φροντηστήρια και σχολεία και έπρεπε να κάνω μια από τις εργασίες μελέτης. Απογευματάκι, σούρουπο, ο ηλιος είχε σκορπίσει εκείνες τις τελεύταίες προρτοκαλίες αχτίδες, βάφοντας με μια απόχρωση το ολοένα και σκοτεινό δωμάτιο μου, δεν είχα ανάψει το φως ακομα, αν και έγραφα και δίαβαζα στο γραφείο μου, δίπλα είχα τον υπολογιστή μου, ένα μοντέλο που λειτουργόυσε στα γερμανικά την DOS, πανάκριβο δώρο του παππού μου που ήταν πεταμένα λεφτά, μια και τα γερμανικά μου ήταν πολύ περιορισμένα αλλά και δεν υπήρχε κανείς να μου διδάξει πως να το λειτουργήσω το μαραφέτη αυτό. Φυσικά δεν μπορόυσαμε να το πουλήσουμε το δώρο του παππού, αλλά ουτέ και να τον πληγώσουμε λέγοντας του την πικρή αλήθεια για το δώρο του. Έτσι έμεινε να σκονίζεται στο δωμάτιο μου και αποτέλεσε ένα από τα πλεον άχρηστα έπιπλα του δωματίου μου.
Εκεί λοιπόν που δίαβαζα και μελετούσα σε αυτήν την απόκοσμη ηρεμία του απογεύματος, διαδραματίστηκε ένα γεγονός που θα έπρεπε να με συγκλονίσε και αν καταγραφεί στην μνήμη μου για πάντα.
Ένα κοριστάκι περίπου 7 χρονών με μια ιδιαίτερου σχηματος άσπρη μαντίλα και 2 ξανθίες πλεξόυδες. Το μακρυ φόρεμα με την ποδία κατέληγε σε 2 ξύλινα τσόκαρα που συνιθισμένα κροτάζαν στην επαφή με το έδαφος. Ολόγυρα όλα άσπρα, και απόκοσμα, σαν σε όνειρο. Η γιαγία της της φώναξε στην γλώσσα τους κάτι που θα μεταφράζονταν ως «Σαβέτα, έλα γρήγορα εδώ!», τα λόγια της τα άκουσα ξεκάθαρα στα αυτιά μου και αν οι λέξεις δεν μου έλεγαν τίποτα, μπορύσα να καταλάβω το νόημα. Η γιαγία παρουσιάστηκε με μεγάλες δρασκελίες αρπάζοντας το χέρι μου της Σαμπίνα, όπως συμπεραίνω από τις φωνές της. Η γιαγία είχε κάτι το επιτακτικό, σαν κάτι να προσπαθούσε να κάνει, αλλά το αίσθημά μου της Σαμπίνας ήταν απόλυτης εμπιστοσύνης μια εγγονής.
Αυτό που δεν ήταν όραμα απλά πρέπει να κράτησε κλάσματα δευτερολέπτου, και όταν επανήλθα στην πραγματηκότητα του δωματίου, μην πιστέυοντας αυτό που είχε συμβεί, άρπαξα ένα φύλο χαρτί και κατέγραψα το συμβάν, ακριβώς όπως το βίωσα λίγες στιγμές πριν. Το κοίταξα και δεν πιστευα, αυτήν την εμπειρία. Δεν μου έλειπε η γνώση για να πιστέυψω ότι ήταν μια ανάμηνση από προηγουμενη ζωή.
Αυτά τα ρουχα ήταν παραδοσιακά ρούχα των γυναικών Ολλανδίας. Μειδίασα στην σκέψη της μικρής Ολλανδέζας ως μάρκας γάλακτος.




Το κοριτσάκι αυτό δεν το έβλεπα απλά, αλλά είμουν εγώ, με την συνείδησή της. Αφού ηρέμησα, ακοφάσισα να κρύψω προσωρινά το χαρτί κάτω από τον Ηλετρονικό Υπολογιστή και να συγκεντρωθώ στο τελείωμα της εργασίας μου.
Το εντυπωσιακό σε αυτήν την ιστορία είναι ότι το μυαλό μου το απόθησε τελείως ως μνήμη όλο αυτό που σας περιέγραψα. Και μόλις στα 20-21 μου σε μια γενική καθαριότητα στο δωμάτιο μου (οκ, δεν είμαι και ο πιο παστρικός νοικοκυρός από ότι φαίνεται...), ανακαλύπτω το χαρτί της μαρτυρίας μου. Παραξενεμένος, το δίαβασα και αν και αναγνώριζα τον άθλιο μου γραφικό χαρακτήρα, δεν μπορούσα να ανακαλέσω το συμβάν. Καθώς παντα ασχολιώμουν με σχετικά θέματα δεν μπορούσα να πιστεύψω ότι δεν με είχε συγκλονήσει μια τέτοια προσωπική εμπειρία, η οποία αποδέικνυε σε εμένα τον ίδιο την ύπαρξη προηγουμενων ζωών. Πέρασαν μερικά λεπτά ώσπου να επαναφέρω τις εικόνες στο μυαλό μου και έμεινα άναυδος από την λειτουργία του ίδιου μου του εγκεφάλου. Για να με προστατέψω από την δύναμη αυτής της αποκάλυψης ο ίδιος μου ο αυτός επέβαλε αυτήν την δικλείδα ασφαλείας θάβοντας την ανάμηνση, που ανασύρθηκε χάρη στο γραπτό μου.
Τίποτα δεν είναι βέβαια τυχάιο, μετά από λίγο καιρό ήρθαν οι πληροφορίες για το μου μπορόυσα να κάνω αναδρομή και έμαθα τα πάντα για εκείνη και άλλες ζωές μου στο παρελθόν μου προ αυτής της ζωής.

2.Αντιμετωπίζοντας την Ζωή με ειλικρίνεια
¨Ηταν παραμονές πρωτοχρονίας του 1999 και είχα μόλις μπεί φαντάρος. Μια βραδύα βγήκα με έναν ξάδελφο που υπηρετήσαμε μαζί και με ελληνίδα φίλη από την περίδο μου της Ισπανίας. Εκείνη έφερε και μια συνάδελφο από την δουλεία της. Συνεσταλμένη η Σ. ομορφή κοπελίτσα, κάτι η περίοδος του στρατού, μετά από την πρώτη συνάντηση και με δίαφορες διαβουλεύσεις με την κοινή φίλη, στις εξόδους μου άρχισα να την συναντώ και αργά να καλιεργώ έαν κλίμα ερωτικό με αυτό το κορίτσι που ήτανε στην ηλικία μου και αν και δουλευε και ζόυσε σε καλές συνθήκες για να ανεξαρτοποιηθεί, η προσωπική της ζωή ήταν απίστευτα περιορισμένη, σε βαθμό που νομίζω δεν είχε κάνει ποτέ της σχέση στο παρελθόν. Έτσι ξεκίνησε ένα ειδύλιο, στο οποίο όμως είμουν περισσότερα εγκεφαλικά εμπλεγμένος. Με γράμματα, τηλέφωνα από τον έβρο διατηρουσαμε αυτήν την σχέση που δεν είχε ποτέ πραγματικά δοκιμαστεί. Σε μια μου άδεια πήγαμε σε εάν κυκλαδίτικο νησί, το οποία γνώριζα από πριν, και είχαμε περάσει πολύ όμορφα. Εκείνο το πρώτο βραδυ και οι δύο μας θέλαμε να σμίξουμε, και γνωρίζοντας ότι ήταν η 1η της φορά, ήθελα να το κάνω να μοιάζει όνειρο για αυτήν, της ετοίμασα ένα υπέροχο μπάνιο, με κεριά, της έκανα μασάζ και χίλιο δύο προκαταρκτικά και όταν όλα εκείνα τελείωσαν εμπνευσμένος από την στιγμή και με την συγκατάθεσή της, ανοίξαμε την πόρτα για να δούμε το φεγγάρι. Όταν γυρίσαμε πίσω ανακαλύψαμε ότι είχαμε έναν επισκέπτη, μια νυχτεριδα. Περιττό να πω ότι η Σ. τα είδε όλα. Το καημένο το ζωντανό παγιδευμένο στους 4 τοίχους πετούσε σαν τρελό. Την έβαλα στο άλλο δωμάτιο και προσπαθουσα να την εξωθήσω, έξω με ένα μαξιλάρι. Η νυχτερίδα δεν το έπιανε το μύνημα και πανικοβληένη συνέχιζε να κάνει κυκλους στο δωμάτιο. Εμένα δεν θα με πείραζε το ζωντανό, αλλά η άλλη δεν θα μπορούσε να κοιμηθεί με αυτήν την παρουσία. Τελικά στη προσπαθειά μου, την χτύπησα και το δύστηχο το ζωντανό έπεσε ακίνητο στο πάτωμα, καταστεναχωρήθηκα με την προοπτικη ότι μπορεί να το σκότωσα, και με την ελπίδα ότι απλά λιποθύμησε το έβγαλα έξω και έκλεισα τις πόρτες, το επόμενο πρωί ήταν άφαντο. Τελικά η Σ. νομίζω ότι δεν θα ξεχάσει εκείνο το βράδυ ποτέ για πολούς λόγους.
Λίγους μήνες μετά αφου έμεινα για μέρες απομωνομένος σε μια από εκείνες τις στρατιωτικές ασκήσεις, αναλογίστηκα όλες μου τις σχέσεις, ζύγισα τα πράγματα και αποφάσισα ότι πρέπει να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Αποφάσισα ότι δεν μου ταιριάζει να ζώ στο ψέμα και να κάνω διπλή ζωή ή να κοροϊδεύω τους ανθρώπους που με εμπιστεύονται.
Επειδή είμαι κακός ψεύτης και επειδή γνώριζα τον χαρακτήρα αυτού του κοριτσιού που στο δίαστημα που είμασταν μαζί είχε κάνει πραγματικά πολύ μεγάλα βήματα εξέλιξης αλλά όχι τόσο για να αντέξει μια αλήθεια, αποφάσισα να χωρίσω προστατεύοντας την από τους πραγματικους λόγους. Ξέρω πως ο χωρισμός μας την πλήγωσε πολύ, όμως πιστέυω ότι η συμβολή μου ήταν θετική τελικά στην ζωή της, και ελπίζω όπου και αν είναι σήμερα να είναι καλά.

3.Η καλλιόπη
Στην ‘Εβρο κατά την θητεία μου εκεί, ένα πρωϊ που σηκώθηκα, μισοζαλισμένος από την ύπνο πήγα στο μέρος, την επονομαζόμενη καλλιόπη, μια τουρκικη τουαλέτα, δηλαδή μια τρύπα στο έδαφος. Ακόμα από τον ύπνο, κατέβασα το παντελόνι της στολής από την τσέπη του οποίού σε κινηματογραφικό αργό χρόνο είδα να γλιστράει η αρμαθία των κλειδίων του άρματος (κοινώς τανκς), του όπλου, κτλ κατά μήκος της πορσελάνης και με μια θεαματική βουτίά να βουλίαζει στο άνοιγμα. Με γουρλωμένα τα μάτια είδα να περνάει από μπροστά μου όλες οι σκηνές εξευτελισμού, τιμωρίας και προβλημάτων που ξανοίγωνταν δίαπλατα μπροστά μου.... Χωρίς δεύτερη σκέψη έχωσα αμέσως το χέρι μου στην καλιόπη και έπιασα με την άκρη την αρμαθία των κλειδίων...


Περιτό να το πω, ότι απολύμανα το χέρι μου με ότι βρήκα διαθέσιμο...Το υπόλοιπο της ημέρα δεν επεφύλασε όμοιες συγκινήσεις...

4.Μια άλλη πραγματικότητα
¨Ηταν απόγευμα μια μέρας που διψασμένος να γνωρίσω αυτήν την πόλη της Κίνας της τόσο διαφορετικής από το Πεκίνο με την τρομερή ιστορία και το παρελθόν της ακόμα να μπορείς να το ψηλαφίσεις, είχα περπατήσει τόσο που πια το μόνο που επιθυμούσα ήταν το κρεβατι μου. Στο πεζοδρόμιο με τους εκατοντάδες κινέζους να κινουνται κοντά σε ένα στύλο, ένας κινέζος από αυτόυς που έχουν μια εμφάνιση χωριάτη και πτωχου, που δύσκολα θα πρόσεχα, μου απευθύνιηκε και μου είπε κάτι που νόμιζα ότι ήταν ζητιανία. Αποκρύθηκα τυποποιημένα στα κινέζικα κάτι σε στυλ δεν θα πάρω ευχαριστώ. Ο νεαρός κιζένος επανέλαβε την φράση, και τότε έπιασα ότι είπε κάτι στα αγγλικά, γεγονός μάλλον παραξενο για μένα. Τότε σταμάτησα και του ζήτησα να επαναλάβει στα κινέζικα. Ο τύπος μου είπε τότε:
Άναυδος για αυτό που άκουγα και γινόμουν μάρτυρας για πρώτη φόρα μετά από σχεδόν ένα χρόνο στην Κίνα, σκέφτηκα ότι αυτό θέλω να το διερευνήσω περισσότερο. Ο νεαρός μου έκανε ψωνιστήρι σε εναν δρόμο στυλ πανεπιστημιού. Μονό που στην Κίνα, αν και δεν είναι πλέον ποινικοποιημένο εξακολουθεί να είναι ταμπου. Ίσως η Σαγκάη να είναι εντελώς διαφορετική τελικά από το πεκίνο.
Αποφάσισα να προσκαλέσω τον νεαρό για ένα καφέ ή κάτι ώστε να συζητήσω μαζί του.εκείνος δέχτηκε και μου υπόδειξε ένα μέτριο μέρος σε ενα πολυκατάστημα.
Ήταν ένας νέος άνδρας, με φτηνό κινέζικο κουστόυμι, ίσως στα μάτια του να ήταν το καλύτερο του ρόυχο. Μαλλία πράσσα μάυρα και πυκνά, δέρμα σκούρο, πρόσωπο κοινό για κινέζο. Γενικά μαρτυρουσε μια φτωχή καταγωγή από την επαρχία, όπως οι εργάτες και οι χωρικοί. Τα αγγλικά του έφταναν σε εκείνη την φράση που μου είπε στην αρχή της γνωρισμίας μας. Φαντάζομαι ότι αυτό που εκανε εκεί ήταν ψωνιστήρι ή καλυμένη πορνεία...
Η συζήτηση προχωρούσε αργά λόγω του γλωσσικόυ εμποδιου αλλά και της επιφύλαξης του κινέζου. Αν και τότε τα κινέζικα μου ήταν στο καλύτερο επίπεδο που έχω επιτεύξει μέχρι σήμερα, δεν είχα εντρυφήσει ποτε΄σε τέτοιου είδους συζητήσεις με κινέζους. Υπάρχουν κνέζοι που δεν ξέρουν ούτε τι είναι ο όρος ομοφυλόφιλος. Ο νεαρός μου εξιστόρησε ότι ήταν από μια πόλη στην επαρχία, και δόυλευε μάγειρας σε ένα εστιατόριο. Θυμήθηκα εκείνη την στιγμή που πολλές φορες ξυπνώντας κατά τις 6:30 για το μάθημα του Ται τσι με τον δάσκαλό μου, έβλεπα τις σερβιτόρες και τα μαγείρια παρατεταγμένους έξω από τα εστιατόρια σε στρατιωτικό σχηματισμό να βαράνε προσοχή.





Ο ιδιοκτήτης ή μάνατζερ να βγάζει λόγο και να κάνει υποδείξεις σε αυστηρό τόνο. Όταν τελειώνανε μπαίνανε στο εστιατόριο καμμιά φορά σαν σε παρέλαση. Ήταν σαν στρατιωτάκια, μόνο που δεν είχανε παραλαγές. Όταν βέβαια έμπαινες σαν πελάτης τίποτα δεν θύμιζε αυτό το στρατιωτικό κλίμα. ¨Ολοι οι εργάτες είναι φτωχόπαιδα που επιλέγουν να αφήσουν τα χωρία τους και να δουλέψουν σε άθλιες συνθήκες στις πόλεις, όπου όμως έχουν καλύτερες απολαβές. Κατά καιρόυς έπιασα φιλίες με σερβιτόρες που πάντα χαίρονταν να σεβίρους ξένους γιατί είμασταν εξωτικοί και νομίζω τους φερόμασταν πιο καλά από τους ομοεθνείς τους. Από αυτόυς έμαθα ότι εργάζονται όλη την μέρα, μέχρι να κοιμηθούν. Κοιμούνται στα πίσω δωμάτια του εστιατορίου που εργάζονται, ή ακομα και στην κουζίνα. Κυριακές δεν υπάρχουν. Μπορεί να έχουν κάποιο ρεπό ανά μήνα, αλλά ακόμα και τότε μπορεί να προτιμήσουν να μην κάνουν τίποτα γιατί πρέπει να κάνουν οικονομία. Οι δε απολαβές τους είναι αστείες, ενώ ο μαγαζάτορας παρέχει ύπνο και φαί. Μια ζωντανή σκλαβία.
Τον ρώτησα για τις συνθήκες της ζωής του, αλλά κατάλαβα ότι δεν ήταν και τόσο χαρουμενος για το θέμα. Μου είπε ότι δίεμενε μαζί με άλλους στό ίδιο δωμάτιο, και γνωρίζοντας την φοιτητική πραγματικότητα των κινέζων και αντιλαμβανόμενος την ιδιαιτερότητά του, μπορούσα να φανταστώ την προσωπική του κόλαση. Κόλαση την οποία δεν αντιλαμβάνεσαι ΄τι ζεις μέχρι να δείς πως ζουν κάποιοι άλλου προνομιόυχοι.
Είναι θαύμα που στην Κίνα δεν έχουν γίνει κοινωνικές επαναστάσεις με τις τρομερές διαφορές, αλλά είναι πολλοί παράγωντες που παίζουν το ρόλο τους.
Μου είπε λοιπον ότι υπάρχουν γκει μέρη μπαρ, κρυφά στα οποία πάνε κινέζοι σαν και αυτών, μια που τα γνωστά γκει μπαρ, είναι από άποψη τιμής απαγορευτικά και κατά πάσα πιθανότητα θα έτρωγε πόρτα το διχως άλλο.
Οι γονείς του σαφώς δεν θα μπορόυσαν να ξέρουν τίποτα, και ανέμεναν την παντρειά του, να αποδώσει απογόνους και να τους εξασφαλίσει στα γεράματα. Φαντάζεστε την κοινωνική πίεση του δέχεται αυτό το παλικάρι. Με τέτοιες συνθήκες δεν είναι περίεργο πως πολλές αυτοκτονίες συμβαίνουν, οι οποίες βέβαια δεν καταγράφονται από το ελεγχόμενο καθεστώς.
Με έπιασε μια λύπη, και προσπα΄θησα να δω που υπάρχει μια έξοδος για αυτόν τον άνθρωπο. Του μετέφερα απόψεις μου για το πως μπορέι να αλλάξει προς το καλύτερο την ζωή του, αλλά δεν ξέρω αν έγινα κατανοητός...νομίζω ότι το χάσμα της κουλτόυρας μας ήταν πολυ μεγαλύτερο από εκείνο της γλώσσας.
Πολύ συνεσταλμένα μου είπε ότι θα ήθελε να κάνω κάτι μαζί του αλλά ήμουν ξεκάθαρος και του είπα ότι είμουν σε δεσμό και δεν με ενδίεφερε κάτι παραπάνω από την συζήτησή μας. Εκεί πια έχασε το ενδιαφέρον, μια και κατάλαβε ότι δεν υπήρχε περίπτωση, πλήρωσα τον λογαριασμο και φύγαμε. Έξω είχε σκοτινιάσει και τα νέον φώτισαν τον ουρανό της Σαγκάης. Ανάμεσα στο πλήθος τον αποχαιρέτισα, και τον ευχαρίστησα με θλίψη, ίσως νιώθωντας ένοχος για τα τόσο αυτονόητα προνόμια της ζωής μου.... εκείνος χάθηκε στο πλήθος, σίγουρα δεν θα μπορούσα να τον αναγνωρίσω αν τον ξανάέβλεπα ποτέ... δεν ήταν παρά άλλος ένας ανάμεσα σε 1 δις τριακόσια εκατομύρια...

5. Μέσα από τα μάτια του Ιρλανδού
¨Ηταν ένα βράδυ, που ο Τιέρναν ο Ιρλανδός μου συγκάτοικος μου είπε ότι κανόνιζε να μεθύσει όπως συνήθως με τους άλλους ιρλανδούς φοιτητές αλλά αυτήν την φορά θα διανυκτέρευε στο σπίτι εκείνων. Με τον Τιέρναν μας ένωνε ένα μόνο πράγμα η αναγκαστική συγκατοίκηση στο ίδιο δωμάτιο της εστίας για εκείνο τα 6μηνο. Η αλήθεια είναι ότι με αυτό το παιδί αρχίσαμε με πολύ άσχημο τρόπο παρά τις εκ του αντιθέτου προδιαθέσεις μου. Θυμάμαι ότι όταν μπήκα μέσα, εκείνος δεν ήταν εκεί αλλά ήδη είχε αφήσει λίγα πράγματα του. Από περιέργια δίαβασα μερικόυς τίτλους βιβλίων και σιντι και είδα ότι ήταν υλικό που ενέκρινα. Αχ, με τι χαρά είχα αρχίσει εκείνο το υπέροχο 7μηνο του Εράσμους. Όταν το απόγευμα επέστρεψα, με το που με είδε, άρχισε να μου μιλάει ισπανικά με την αστεία προφορά του, ενώ εγώ δεν ήξερα ακόμα όυτε να λέω να βασικά. Καή αρχή κάναμε, και δεν αργήσαμε να καταλάβουμε ότι είμαστε τα διαμετρικά αντίθετα...έτσι άρχισε μια σύγκρουση πολιτιστική και πρωσοπικωτήτων που κορυφώνόνταν διαρκώς, μία από τις στιγμές της μεγαλύτερης έντασεις ήταν όταν κάναμε έναν πόλεμο νεύρων ο ένας σοτν αλλο με μουσική και ουτε ξέρω κα τι άλλο, όπου αυτός σηκώθηκε και έφυγε χτυπώντας την πόρτα. Δεν είναι απλό να συγκατοικείς και πο΄λυ περισσότερο στο ίδιο δωμάτιο. Ευτυχώς ως άνθρωπος είμαι πολύ ήρεμος και συγκρατιμένος και με πολύ διαλογισμό αποφύγαμε τα χειρότερα. Θυμάμαι ακόμα την διαφορά στο δικό μου κομμάτι του δωματίου, πεντακάθαρο, και οργανωμένο, ενώ το δικό του ήταν πεδίο μάχης εμ ρόυχα στο πάτωμα, ποτά και βιβλία στον χαμό...χεχεχε νοσταλγίες....
Ο ίδιος είχε ξυρισμενο το κεφάλι του διαρκώς, ήταν σκομα σπυρίαρης, (με εκεινη την διατροφή τηγανιτής πατάτας και μπύρας, που να απαλαγεί ), ξερακιανος, άχαρος και με μια έκφραση μηδενικής εξυπνάδας αλλά ευτυχίας.
Εκείνο λοιπόν το βράδυ, είχα κανονίσει να βγώ με τον νεό μου εραστή, τον Ιούλιο Καίσαρα, τον μοναδικό μαδριλένιο στην ζωή μου. Εκεί λοιπόν που πήγαμε, ήπια τα κέρατά μου, αλλά το χειρότερο ήταν τα ποτά χαμηλής ποιότητας, με βάρεσαν. Ο Χούλιο λοιπόν, με πήρε με το αυτοκίνητο και ο πορτίερης της εστίας τον άφησε να με οδηγήσει στο δωμάτιο, στην εμφανή κατάστασή μου....
Μόνο που εκείνο το βράδυ είμουν μόνος μου στο δωμάτιο...οπότε άδραξα την ευκαιρία, και εκείνο το κρεβάτι της εστίας μαρτύρισε τις ανομίες μου για πρώτη φορά. Σανς τελείωσαμε ακόμα ζαλισμένος, θυμάμαι πηγα στην τουαλέτα έκανα ένα ντουζ μαζί του και μετά από αυτό ο Χούλιο ανακοίνωνσε ότι θα επέστρεφε...χμ. Το γεγονός δεν με χάλασε, μια και το κρεβάτι ήταν στενό και η αγκαλία του Μορφέα πιο επιθυμητή.
Ϊσως καμιά ώρα μετά άκουσα κλειδιά να ανοίγουν την πόρτα! Δεν το πίστευα το κάθαρμα ο Τιέρναν επέστρεψε τελικά στην εστία. Πέρασαν σκηνές απείρου κάλους από μπροστά μου, με τον καθολικής κατά τα άλλα ανατροφής να μένει αποσβολωμένος με το θεαμα του αρρενωπού συγκατοίκου του γυμνου με έναν άλλον στο κρεβάτι..αν και τώρα θα είχε ενδιαφέρον μια τέτοια εξέλιξη, ίσως καλύτερα που το αποφύγαμε, έτσι που ήταν ήδη χάλια οι σχεσεις μας....




Και ενώ ακόμα αποβλακωμένος από τον ύπνο αποφασιζω να συνεχίσω το όνειρό μου, νιώθω έαν σκόυντημα και ακόυω τον Τίερναν να με φωνάζει. Ανοιγοντας τα μάτια μου, κοιτάζω τον Τιέρναν να με κοιτάζει εάν μορφασμο αποτροπιασμου και αηδίας και να με πληροφορεί ότι ένα προφυλακτικό πλατσουρίζει χαρωπό στην λεκάνη της τουαλέτας...γαμώτο, δεν το πιστέυα, το προφυλακτικό το είχα πετάξει στην λεκάνη αλλά αυτό δεν κατέβηκε στον υπόνομο...Αναγκαστικά σηκώθηκα το έβγαλα και στα σκουπίδια...Στην συνέχεια εγώ τουλάχιστον κοιμήθηκα...
Μπορώ να πω ότι αυτό το γεγονός μαλλον με αναβάθμισε στα μάτια του Τιέρναν ως τρομερου γαμήκουλα. Τουλάχιστον ένας από του 2 μας σε αυτό το δωμάτιο γαμουσε.
Ϊσως βέβαια όχι ακριβώς αυτό που ο Τίερναν φανταζόταν...
Από κει και πέρα, αρχισαμε να μαθαίνουμε να ανεχόμαστε ο ένας τον άλλο. Τα χριστουγεννα όμως έγινε η αποφασιστική στροφή, όταν ξαναεπιστρεψαμε νίωσαμε τετοια χαρά που είδαμε ο ένας τον αλλο που εκεί άρχισε το καλύτερο κομμάτι της συγκατοικησης. Την τελευταία μέρα μου εκεί, επιστρέφοντας το πρωί τον βρήκα κομμάτια στο κρεβάτι. Έτοιμος με τις βαλίτσες μου, τον χαιρέτισα και με αληθινή συγκοίνηση ένιωσα ότι θα μου έλειπε ο μπάσταρδος, που έγινε πια κομμάτι από την ζωή μου στην Μαδρίτη. ¨ηταν τόσο χάλια που πριν τον αποχαιρετίσω που ζήτησε να του φέρω τον κουβά. Αργότερα σε ένα εμαιλ μου έγραφε οτι 5 λεπτά μετά που έφυγα, γέμισε τον κουβά με ότι είχε κατεβάσει την προηγουμενη. Χαιρόταν που είχα φύγει, και δεν θα είχα εκείνη την τελευταία εικόνα για εκείνον...
Τον είδα άλλη μια φορά στην Ιρλανδία και μετά έχασα τα ίχνη του...ελπίζω να είναι καλά

Labels: , , ,

Sunday, February 25, 2007

Ecoparaiso Fernando de Noronha

To Fernando de Noronha είναι έαν νησί ηφαιστιογενές στην μέση του Ατλαντικού ωκεανού, ένα όνειρικο μέρος, στο οποίο έχουν τεθεί πολλοί περιορισμοί για την διατήρηση του ως ενός σημαντικού βιοτόπου. Πραγματικά είχα την χαρά και την τύχη το γνωρίσω για 4 μέρες. Ο αεροδιάδρομος καταλαμβάνει το μέσον του νησιού και κατά την προσγείωση η θέα του επιβλητικόυ βράχου Morro do Pico καταλαβαίνεις ότι είναι μέρος ιδιαίτερο.

Το ταξίδι ήταν μια ταλαιπωρία, 5 το πρωί η πτήση απότ ο Σάο Πάολο μας έκανε να χάσουμε όλη την νυχτα αφού μένω μια ώρα και από το αεροδρόμιο. Στάσεις μισάωρες στην και στην και μετά τα 45 λεπτά μέχρι το νησί καταλήξαμε να φτάσουμε μεσημερι στο νησί που έχει μια ώρα διαφορά από το Σάο Πάολο. Καθένας που φτάνει πρέπει να πληρώσει οικολογικό φόρο αναλογα με την διάρκεια της παραμονής του, και έτσι μια τεράστια ουρά μας περίμενε. Είχαμε τύχη στην pousada Alvorada τον ξενώνα μας . Όλα τα σπίτια είναι φτιαγμένα από ξύλο και μυρίζουν έντονα μούχλα, ευτυχώς υπήρχε διαθέσιμο άλλο δωμάτιο από οικοδομικά υλικά. Η ιδιοκτήτρια πολύ φιλόξενη και εξυπηρετική. Από ότι είδα τα πιο πολλοί ξενώνες δεν έχουν ούτε τις βασικές ανέσεις και πολύ κακοφτιαγμέα, κάτι που τιαρίαζει στο τροπικό στυλ τριτοκοσμικής χώρα.


Το απόγευμα είδαμε τα ερείπια του παλιόυ κάστρου, συμπαθητικό Πορτογαλικό απομεινάρι με μικρές ιστορίες κατά την διάκρεια των χρόνων...


Την πρώτη μέρα κάναμε τον γύρο του νησιού και γνωρίσαμε τις περισσότερες παραλίες, νομίζω μια καλή επιλογή για να διαλέψεις μετά τι σου άρεσε.
Καλή φάση ήταν η παραλία Baia do Sancho ήταν αρκετα απρόσιτη και κάποιος έγραψε στην άμμο Lost. Οκ, περνάω μια ελεγχόμενη μανία με την σειρά...Γενικως σε εκείνη την πλευρα του ανοιχτου ωκεανού η θάλασσα ήταν άγρια και δεν σήκωνε πολλά πολλά.

Το καλύτερο βέβαια ήταν στο τέλος με την παραλία του κόλπου Sueste όπου κολύμπησα μαζί με άπειρες θαλάσιες χελώνες που δεν έδιναν και πολύ σημασία στην παρουσία μας. Μπορώ να πω ότι ήταν από τις πιο καταπληκτικές εμπειρίες. Μια στιγμή μάλιστα πέτυχα 5 δαιφορετικών μεγεθών και ειδών μαζί. Έμενα ακίνητος και τις ακουλουθούσα διακριτικά. Παρα λίγο να χάσω τον φακό επαφής μου εκεί! Έβγαλα την μάσκα που και ένιωσα κάτι στο μάτι, και πίανω τον φακό στο μάγουλο! Τα είδα όλα, όταν ο φακός πέφτει στο νερό! Με τις χουφτες μου αιχμαλώτισα τον φακό που άρχισε να γλυστρά μαζί με το νερό και ισορρόπισε το όριο του δαχτύλου μου στο τσάκ. Με πολύ αγωνία, δεν πιστευα ότι δεν τον είχα χάσει και είχε γίνει τροφή για τις χελώνες, χαχα. Τώρα το πρόβλημά μου ήταν πως να τον βάλω χωρίς καθρέπτες και απολυμαντικά υγρά. Με μια ανάσα, το έβαλα στο μάτι και όποιον πάρει ο χάρος...έτσουξε λιγο, αλλά μπήκε και άρχισα να τα βλέπω όλα στην σωστή τους διάσταση. Ένας από τους ξεναγους είχε μείνει με το στόμα ανοιχτο βλέποντας το σκηνικό...Τέλος καλά ολα καλά, και πήγαμε στην τελικό προορισμό την δύση του ήλιου που μόνο για 2 εβδομάδες τον χρόνο δύει ανάμεσα στις δίδιμες βραχονησίδες.

Μια καϊπιρίνια με αυτήν την τρομερη θεά και ένα μεζέ ήταν το καλύτερο κλείσιμο αυτής τις μέρας.

Το ζωϊκό βασίλειο του νησιού είναι εισαγώμενα από τους ανθρώπους ζώα που τα έφεραν με σκοπό να λύσουν προβλήματα όπως καταπολέμιση των ποντικιών που είχαν φερει τα καράβια αλλά αποτέλεσαν μάλλον πρόβλημα στο οικοσύστημα. Γενικά η ανθρώπινη δράση έχει βλάψει το οικοσύστημα του νησιού, κάτι που αλλάζει τις τελευταίες 2 δεκαετίες με ισχυρά μέτρα.


Μια άλλη πραγματικά τρομερή εμπειρία ήταν η βόλτα με την βάρκα στην οποία μας εδωσαν μια μικρή πλαστική σανίδα prancha submarina, η οποία δεμένη στο καίκι ακουλουθούσε την πορεία του καπετάνιου. Εμείς πιασμένοι από την χειρολαβή αφηνομασταν και σερνόμασταν με την μάσκα και τον αναπνευστήρα και μπορουσαμε να δόυμε τον βυθό στα γαλάζια κρυστάλινα νερά. Αφου απότκησα τον αέρα της σανίδας, άρχισα να κάνω υποβρύχιες βόλτας πάντα εκμεταλευόμενος την ορμή από το καίκι. Η εμπειρία ήταν καταπληκτική, αποκτόυσες την ταχύτητα δελφινιου και μπορόυσες να δεις τα πάντα σας ψάρι, δίχως να πρέπει να είσε δύτης. Είδα εκατοντάδες κοράλια και ψάρια και 2 σαλάχια. Δυστηχώς σπάνια βλέπει κανείς δελφίνια όταν ειναι μεσα στην θάλασσα, που ήταν και η κρυφή ελπίδα μου. Ο Ντάνι, δεν μπορόυσε να ηρεμίσει μόνο στην σκέψη ότι είμασταν ζωντανά δολώματα για τους καρχαρίες, αν και το νησί φιλοξενεί 4 είδη καρχαριών είναι όλα φυτοφάγα και δεν ενδαφέρονται για μεγάλα γεμάτα τοξινες ανθρώπινα δολώματα.

Ελπίζω ότι έχουν δίκιο, δεν έχει διαρεύσει κάτι που να το αντικρουει και σίγουρα δεν υπήρξαν κρόυσατα. Άλλωστε είναι γνωστό ότι τα Δελφίνια επιτίθωνται στους καρχαρίες και η μεγάλη συγκε΄ντρωση τους στο νησί δεν πρέπει να ενθαρύνει την παρουσία τους. ‘Οπως και να έχει νομίζω ότι το σύστημα θα μπορουσε άνετα να μεταφυτευτεί καις την Ελλάδα. Εγώ πάντως το συστήνω ανεπιφύλαχτα.
Στον πηγαιμό και την επιστροφή αυτης της εξορμησης συναντήσαμε δελφίνια που κολυμπούσαν μπροστά μας, μα τι υπέροχα πλάσματα, πανέμορφα.
Κάθε μέρα στις 5 το πρωί, μαζεύονται όλα τα δελφίνια στον κόλπο των δελφινιών, και είναι ένα τρομερό θέμα, το οποίο ήμουν έτοιμος να το κάνω, αλλά μπερδεύτικα με την ώρα, και το έχασα το λεωφορείο. Τελικά όμως ίσως καλύτερα γιατί ασχολήθηκα με πιο απολαυστικά πράγματα αξιοποιόντας το ξύπνημα μου με τον Ντανι.
Μια συζήτηση με άλλους ενοίκους μας έδωσε μαι πληροφορία για μια παραλία που οι ντόπιοι δεν την προτιμούν. Κάτι κλικ μου έκανα και επεμεινα παρά τις διάφορες ενδείξεις. Νοικίασαμε ένα ταξί μπούγκι, που με 3-4 ευρώ μας πέταξε στην παραλία. Γενικά πολύ νοικίαζανε αυτά τα μπούγκι, αλλά δεν αξίζει μια και τα ταξί είναι πιο φτηνά και εύκολα Κάθησα εκτιθέμενος σοτν ήλιο για τα 10 λεπτά τις διαδρομής και εκεί με έπιασε ο ήλιος. Γύρισα μελανούρι για δουλειά μετά από τις 4 μερές στο νησί.
Τελικά η διαίσθηση μου δεν με γέλασε. Η παραλία του Boldro ήταν χωρίς αμφιβολία η καλύτερη. Ειρηνική με λιγους επισκέπτες, κάτι σέρφερς στο βάθος, 2 ναυαγοσώστες και οι θαμώνες του εστιατορίου μπαρ. Το εν λόγο εστιατόριο ανήκε σε εναν Ιταλό που παντρεύτηκε μια ντόπια και με μεράκι έφτιαξε έναν χώρο με απλή και ωραία διακόσμηση, εξαιρετικό σέρβις, άψοφη κουζίνα, πιατικά ντιζαϊν. Κρίμα μονο που οι ντόπιοι τον σνομπάρουν και προτιμουν κάτι αλλά άθλια τουριστικά στυλ περίμενε ώρες για τις κρύες τηγανιτές βιομηχανικές πατάτες και το προχθεσινό κακομαγειρεμένο κατεψυγμένο και στέλνουν όλους τους τουρίστες σε αυτά.




Ήπια 4 καϊπιρίνιες κατά την διάρκεια όλης της μέρα, πλατσούρισα στις πισίνες μέχρι να επιστρέψουν τα νερά του ωκεανόυ το απόγευμα, έκανα ταίτσι και το καταχάρηκα.
Την τελευταία μέρα πήγαμε στην παραλία de conceição, με πολλούς σέρφερ και δυνατά κύματα, μπορόυσες απλά να παίξεις με τα κύματα αλλά για παραπέρα δεν έλεγε. Η παραλία ήταν οκ, αλλά με πολύ κόσμο και γενικά το μαγαζί ήταν σε στυλ τουριστικά και άθλιο.
Το νησί επίσης ζόυσε σε ρυθμόυς καρναβαλίου, όπου βέβαια ήταν σαν τοπικό γλέντι των νησιωτών. Το εντυπωσιακό ήταν μια τραβεστί νησιωτοπουλα! Μιλάμε θαύμασα το θάρρος της. Πρέπει να είναι πολύ δύσκολα η ζωή σε ένα τόσο απομονωμένο μέρος και μικρη κοινωνία. Δεν είδαμε βέβαια κάτι σε διάκριση εναντίον αλλα μάλλον το αντίθετο. Ελπίζω να είναι καλά.
Το καρναβάλι ήταν ένα πάλκο με συγκροτηματα που εναλλάσονταν και πρόχειρες καντινες προσέφρεραν καιπιρίνιες και μπατίντες, καθώς και σαντουιτς. Οι λίγοι κάτοικοι το γλεντουσαν και μπορούσες να διακρίνεις τους δίαφορους χαρακτήρες, τον μέθυσο, τον χαζό του χωριου κτλ. Οι τουρίστες δεν συμμετείχαμε και πολύ στην χαρά τους. Την τελευτάια μέρα οργάνωσαν πορεία με τα μπούγκι και επισκέυφτηκαν όλα τα ας πουμε χωρία στο νησί, οι συμμετέχοντες ήταν ντυμένοι κυρίως με γυναικίες φορεσίες και μέχρι και ενα τοπικό κανάλι αναμετάδωσε σε ένα κακοφτιαγμένο ρεπορταζ τα γεγονότα.
Από γαστριμαγικής απόψης όλα ήταν πιο ακριβά, μια και τα έξοδα μεταφοράς και ο τουριστικός χαρακτήρας συνδράμουν αποφασιστικά στην διαμόρφωση των τιμών αλλά υπήρχαν επιλογές.



Η επιστροφή ήταν λίγο ταλαιπωρία, μια και τα αεροπλάνα είχαν καθηστέρηση, και φτάσαμε πολύ αργά στο Σαο Παολο. Το δε αεροδρόμιο αν και καλοφτιαγμένο, είχε έαν απόλυτα πρωτόγωνο τσεκ ιν, όπου το πιο συμαντικό ήταν το απόκομα του φόρου διαμονής στο νησί.
‘Ηταν ένα ταξίδι πολύ ωραίο και το συνιστώ ανεπιφύλαχτα.

Labels: , ,

Friday, February 16, 2007

Fernando de noronha

OK, the Carnaval has started in Brazil, next week everything will be closed until the 21rst. Salvador is already in the rythms since yesterday...which makes Daniel a bit crazy thinking that after 8 years he wonçt be there, but too late to regret...
I was not in the mood of going to Bahia again, so we resolved to go to the the protected natural resort Fernando de Noronha.
I heard that you can see and swimm with dolphins there, mmm, hope to be lucky....
Have a nice Carnaval...

Ainde kalo karnabali!

Labels:

Tuesday, January 02, 2007

Feriados acabarom

Διακοπές στο ασφαλές λιμάνι, το Πορτο Σεγουρο κράτησαν 10 μέρες. Νομίζω ότι είαι η 1η φορά που κανω τέτοιες διακοπές, οργανωμένες από ταξιδιωτικό γραφείο, αλλά ήταν το μέσο πιεσης για να κάνομε κάτι πέρα απο΄παραλία (το μάθημα το πήρα από αλλα ταξίδια με τον Ντανιελ) και έτσι δέσμευσα με εκδρομές τις πρώτες 4 μέρες.
Εδώ είνια το σημείο που πρωτοήρθαν οι πορτογάλλοι στην Βραζιλία, το σημείο που ίσως πάτησαν το πόδι τους για πρώτη φορά, παραχωρήθηκε στους ινδιάνους πρόσφατα.
Ομολογώ ότι ήταν ένα από τα πιο όμορφα τοπία στην θάλλασσα, αλλά η κουλτόυρα των ινδιάνων πιστεύω καταστραμένη και το όλο σκηνικό ήταν πολύ τουριστικό. Χαρακτιριστκό ήταν ένας πεζόδρομος με παράγκες όπου οι ινδιάνοι ντυμένοι κάποιοι παραδοσιακά, πουλούσαν διάφορα πράγματα που καποια ήταν τελείως βιομηχανικά. Επισκευτήκαμε τον μάγο που πουλούσε διάφορα σκευάσματα που γιατρεύουν τα πάντα...Ο ντάνιελ αγόρασε, και ελπίζω να μην έχουν παρενέργειες όπως ισχυριστικε ο γερο ινδιάνος. Το καλύτερο ήταν η συνάντηση με μια ινδιάνα υπέροχη, που μου θύμησε την Μα, μια ιθαγενή από το Λιλιανγκ, ανοιχτή καρδία και χαμόγελο ειλικρινές μέχρι τα αυτιά....Από αυτήν αγοράσαμε και μας έντυσε ινδιάνους, και μας έκανε και σούπερ τιμή....
Κατά τα άλλα, ενδιαφέρον ήταν η βόλτα με το ποταμόπλοιο, (εντελώς τουριστικό), μας κάνανε ένα σοου με ένα τέρας της λάσπης , και μετά μας παρακίνησαν να κάνουμε λασπόλουτρο...γενικά μια άηδία το αίσθημα όταν έβαλα το πόδι μου μέσα σε αυτήν την μάζα, αλλά η φάση είχε πλάκα.
Επισκευτήκαμε και τα κοράλια, ένα φυσικό γράμα χιλιομέτρων που κάνει τις παραλίες να μην έχουν τα τεράστια κύματα. Ομορφία ενός υποβρύχιου κόσμου πολύ εύθραστου. Πολλά κομμάτια του ξεβράζονταν στην παραλία της Κορόα Βερμέλια, όπου συχνάζαμε.
Ενδιαφέρον ήταν η πασαρέλα του αλκοολ, κατά μήκος του λιμανιού μια σειρά από τουριστικά μαγαζιά και παράγκες που προσφέραν κάθε κοινοτυπία τουριστική αλλά και δάιφορα ποτά(μπατίντες, καιπιρίνιες, κλπ). Καθώς πλησίαζε η Πρωτοχρονία έπηζε όλο και πιο πολύ από κόσμο. Εννοείται ότι η νυχτερινή ζωή ήταν απόλυτα ζωντανή, με πλήθος μπαρ και μαγαζιών στην ίδια περιοχή. Είχε και τακτικά σοου από καποέρα...θεέ μου, κοιτώντας εκείνα τα κορμία των μαύρων, δεν μπορούσες παρά να μείνεις με το στόμα ανοιχτό...κορμία που δεν πρέπει να είχαν ίχνος λίπους, μονο μυς...ουφ!Μα πρέπει να είνια γενετικό, δεν μπορέι μονο να είναι εκγύμναση! Ο Ντανιελ ήταν απαρηγόρητος για την κοιλία του, σε σημείο που αποφάσισε να κόψει τα γλυκά. Για να δω ποσο θα κρατήσει χεχεχε.
Μια μέρα πήγαμε σε ενα πάρκο με τσουλίθρες και τεχνιτα παιχνίδια θαλάσσης...αλλά μια αίσθηση γενικώς πολύ τουριστική. ¨ηταν καλά για χαλάρωση και ξενοιασία... Το καλύτερο κομμάτι ήταν το άραγμα κάτω από την σκια των φοινικόδεντρων με θέα τον ήρεμο ωκεανό, με καιπιρίνια και νερό καρύδας που μας εφερνε ο σερβιτόρος της παράγκας.
‘Οσο για την Πρωτοχρονία δεν μπορώ να πω παρά ότι ήταν η πιο χάλια πρωτοχρονία της ζωής μου, βροχερή, ξενέρωτη με την οικογένεια του Ντανιελ, χωρίς ούτε την αίσθηση του σωστού χρόνου. Νομίζω ότι μετρήσαμε 3 φορες το πέρασμα τυ χρόνου...
Νομίζω ότι θα είναι η τελευταία φορά που το κάνουμε έτσι. Χριστουγεννα οικογένεια και Πρωτοχρονια οι 2 μας σε κάποο μέρος σπέσιαλ...α δεν έχει!
Ελπίζω τα 2007 να αποδειχτεί καλύτερο από τον τρόπο που ξεκίνησε....
‘Αντε καλό ξεκίνημα....

A ξέρω ότι έχω πολές ανορθογραφίες, αλλά το νέο λαπτοπ, έχει μ΄νο ορθρογραφία πορτογαλλικών και αγγλικών, ξέρει κανείς πως να το κάνω να έχει και ελληνικών ορθρογραφία?

Labels: ,

Wednesday, November 01, 2006

Ferias in Bahia

I am in hollydays...
God it is so exhausting to get a rest....
Επιστροφή από την Μπαϊα, το 2ο ταξίδι μου εκεί. Την 1n μέρα την πέρασα δουλεύοντας. Βασικά το περιβάλλον εργασίας ήταν πολύ διαφορετικό…την άραξα στο κρεμαστό δίχτυ (ξέχασα πως την λένε στα ελληνικά, κακό σημάδι αυτό, ουφ.) ο υπολογιστής στην αγκαλιά, το αεράκι να δροσίζει και ο ήχος του ωκεανού λίγο παρακάτω…μια χαρά…τώρα πως και δεν πήγα για βουτιά την 1η μέρα και εγώ δεν το κατάλαβα. Η θέα από το δωμάτιο όπου εργαζόμουν...χάλια..
Από την 2η μέρα όμως άρχισαν οι διακοπές… Μιλάμε το ξενοδοχειακό συγκρότημα απίστευτα μεγάλο και με διάφορα περιβάλλοντα και υπηρεσίες, Ά κλάσης.
Το πιο καταπληκτικό ήταν τα ιγκουάνα.. Ενθουσιώδης παίρνω τηλέφωνο την αδερφή μου έτσι να τα πούμε, και την ώρα που της μιλάω στο λόμπι, περνάει μπροστά μου ένα Ιγκουάνα νωχελικά, περπατώντας στην μοκέτα…το θέμα ήταν κάπως, οπότε το σχολίασα…και καλά η αδερφή μου όχι δεν εντυπωσιάστηκε, αλλά μου είπε ότι στην Πάτρα έβλεπε συνέχεια ιγκουάνα!!! Μα είναι δυνατόν!
Δυστυχώς, έμεινα αρκετά ενεργός σε κάποιες εξορμήσεις στην φύση που θα ήθελα να κάνω…και δεν έκανα κανό στα ποτάμια, και άλλα τέτοια που μου φαίνονταν πολύ εντυπωσιακά…Τουλάχιστον πήγα και είδα το κέντρο της καρέτα καρέτα ωκεάνιους, όπου μεταξύ άλλων, χάιδεψα και ένα σαλάχι….Πλάκα είχε, αλλά δεν ήταν τίποτα το τρομερό…
Την τελευταία μέρα είχα κλείσει ιππασία για 30 λεπτά, και η μαλακία ήταν ότι έτυχε μια απεργία και έπεσαν τα τηλέφωνα και μια προσπάθεια να δούμε τι μέλλει γενέσθαι με την πτήση μας. Αποτέλεσμα , έχασα την ιππασία (γκρρ), τσατίλα, αποφάσισα να κάνω κανό σε μια λίμνη και να πηδήξω από ένα πύργο, γλιστρώντας με μια τροχαλία σε ένα σκοινί μέχρι να πέσω στην λίμνη…αυτό το ονομάζανε, Τιρολέζα (ένας θεός ξέρει γιατί ?). Στο τελευταίο τα χρειάστηκα λίγο…δεν είναι και λίγο να βλέπεις το χάος από κάτω και να πρέπει να εμπιστευτείς ένα σκοινί και μια τροχαλία. Τελικά όμως το έκανα και το επανέλαβα….
Αλλά το καλύτερο κομμάτι ήταν τα 2 οργανωμένα βράδια, το ένα στο 1ο φρούριο κτίσμα στην Βραζιλία. Και το άλλο στο κέντρο του Σαλβαδόρ όπου οι γάλλοι κανόνισαν ένα καρναβάλι στο δρόμο..Οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους…
Το δε φρούριο, ήταν πολύ ωραίο και με καταπληκτικό φωτισμό. ¨ένα τεράστιο δέντρο κάτω από το οποίο σερβιρίστηκαν τα ποτά. Το φαγητό ήταν το χάλια κομμάτι της εκδήλωσης, αλλά δεν ήταν τόσο σημαντικό. Τώρα το φρούριο δεν ήταν τίποτα το τρομερό αρχαιολογικά, αλλά για τους βραζιλιάνους είναι κάτι σαν τις Μυκήνες για εμάς…Οπότε ότι πέτρα βρήκαν την φώτιζαν και την περιχαράκωναν μέχρι και μουσείο είχαν, με κάτι άθλια βάζα, που οι αρχαίοι έλληνες είχαν καλύτερα στην Σαντορίνη ή στην Μινοϊκή Κρήτη…εσκιουζ με δηλαδής..
Το χειρότερο τελείωμα ήταν βέβαια στο αεροδρόμιο, 2 ώρες καθυστέρηση…πάλι καλά, γιατί με τις πληροφορίες που είχαμε, ήμασταν προετοιμασμένοι για διανυκτέρευση στο αεροδρόμιο και βλέπουμε…Και έτσι θα δουλέψουμε την Παρασκευή και μετά ένα προσαρμοστικό σαββατοκύριακο μετά το σοκ της επιστροφής…
Α, την Κυριακή αλλάζουμε το θερινό ωράριο…μειώνεται η διαφορά της ώρας με την Ελλάδα από 6 σε 4 ώρες…επιτέλους θα μπορώ να γυρίζω σπίτι και να κάνω κανά τηλέφωνο…

Labels: ,

Sunday, September 24, 2006

Τα σπίτια μου

Τελευταία μου έρχονται πολλά φλας μπακ από σπίτια που έγιναν δικά μου μέσα από έρωτες... το δωμάτιο στην κινέζικη εστία, το 1ο μου διαμέρισμα, το μαγικό καταγώγιο της πρώτης μου σχέσης στου Ζωγράφου, τα 3 διαμερίσματα που άλλαξα μέχρι τώρα στην Βραζιλία δίχως να αλλάξω το οικοδομικό τετράγωνο... νοσταλγία? όχι, απλά κομμάτια από εμένα...Είχα έναν φίλο που χαιρετούσε το σπίτι όταν έμπαινε και το αποχαιρετούσε όταν πήγαινε ταξίδι... αυτό το υιοθέτησα και εγώ ως έναν βαθμό... και όταν χωρίσαμε, ένιωσα εκείνο το αγαπημένο σπίτι τόσο μα τόσο ξένο...Θυμάμαι ένα φιλμ από το Χονγκ Κονγκ του Wong kar Wai με τον υπέροχο Tony Leung σε ερωτική απογοήτευση να μιλά στο σπίτι και στα αντικείμενα συνδεδεμένα με την πρώην αγαπημένη.



Τα σπίτια έχουν μια προσωπικότητα, που τους την αποδίδουμε εμείς, είναι οι κρυφοί καταγραφές των στιγμών μας. Πόσες ιστορίες θα μπορούσε να εξιστορήσει το κρεβάτι μας, μάρτυρας χιλιάδων στιγμών ευτυχίας, απελπισίας, ονείρων και εφιαλτών και φυσικά ερώτων. Ευτυχώς είναι έμπιστοι φύλακες των ιδιωτικών μας στιγμών.
Οι κινέζοι δημιούργησαν το Φενγκ Σουι, που είναι η επιστήμη τους για την χωροθέτηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων με βάση της ενέργειες της φύσης . Βέβαια στο πλαίσιο της δικής τους κουλτούρας, σήμερα δεν χρειάζεται να βάλεις έναν τοίχο στην πόρτα για να εμποδίσεις τα κακά πνεύματα (ή μήπως τελικά χρειάζεται με τόση αρνητική φόρτιση που έχουμε όλοι μας από την τρελή καθημερινότητα?), αλλά η τοποθέτηση αγαπημένων αντικειμένων και η διακόσμηση δεν είναι μια έκφραση αυτής της ανάγκης του προσωπικού χώρου στην Δύση? Και εμείς το έχουμε αυτό, αποζητάμε τον δικό μας χώρο, προστατεύουμε την ιδιωτικότητά μας, κρατάμε σε απόσταση τους άλλους. Στην Κίνα για παράδειγμα, αυτό δεν υφίσταται (τουλάχιστον μέχρι το σήμερα), οι τουαλέτες αφήνουν σε κοινή θέα την δραστηριότητα των χρηστών τους, οι φοιτητές στοιβάζονται σε μικρά δωμάτια ανά 6 άτομα, για όλη την διάρκεια φοίτησής τους, οι ομαδικές δραστηριότητες είναι κάτι που όλοι κάνουν και το πραγματοποιούν στην μέση του δρόμου ή στα πάρκα χωρίς ντροπή.
Κάθε σπίτι μου λοιπόν το κουβαλάω μέσα μου, μαζί με τους ενοίκους τους, τις εποχές και τις στιγμές του. Όσο για το τωρινό το χοροθετώ στον προσωπικό μου κόσμο, στις δικές μου ανάγκες, το διαμορφώνω και το σχηματοποιώ κάθε μέρα. Άλλωστε κάθε φορά που κάνω τσι κουνγκ, γεμίζω τον χώρο μου με όλη αυτήν την θετική ενέργεια.
Ξέρω ότι αραδιάζοντας την αταξία, βοηθάω να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου. Έτσι τουλάχιστον λειτουργώ εγώ. Το βράδυ τα ρούχα της ημέρας δεν μπορούν να βρίσκονται στο υπνοδωμάτιο, τα ρούχα είναι φορτισμένα με ότι αντιμετώπισα την ημέρα…το βράδυ είναι η στιγμή της αποφόρτισης, του ξεκαθαρίσματος, τέτοιες ενέργειες δεν μπορούν να υπάρχουν μαζί.
Ίσως να έχω αυτήν την αντιμετώπιση για τα σπίτια μου, τα δωμάτια μου, χάρη στο γεγονός ότι πολύ μικρός υποχρεώθηκα να μετακομίσω και να ξεκινήσω μια νέα ζωή. Έτσι η διαδικασία των αλλαγών αυτών και της επαναγκατάστασης δεν μου είναι τόσο απεχθής, όσο άλλων. Μόνο που τώρα πιστεύω ακράδαντα ότι είμαι στο σπίτι μου, στην χώρα που εγώ επέλεξα για σπιτικό μου… και είναι ένα σπιτικό που διαμορφώνω και σμιλεύω κάθε πλευρά του, μια διαδικασία από το μηδέν που μου αρέσει να την δημιουργώ.
Άλλωστε σπίτι μας είναι εκεί που βρίσκεται η καρδία μας…

Και όπως τραγουδά ο Παπάζογλου:
Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδία…
Χαρά στον έλληνα που ελληνοξεχνά,
Και στο Σικάγο μέσα, ζει στην λευτερία,…

Labels: ,